Durf jij falen?

geplaatst in: Uncategorized | 0

Durf jij falen? Of vermijdt je de kans op een mislukking liever?

Als jong kind was ik een echte durver. Ik deed  iets zonder veel na te denken en lukte iets niet, dan probeerde ik het tot het wel lukte.

Mijn mama heeft nog altijd een mooie herinnering van hoe een doorzetter ik was. In het 5de leerjaar gingen we op weekend naar de Ardennen. Tijdens dat weekend gingen we langlaufen. Dit was iets volledig nieuw voor mij. Ondanks dat ik niet uitblonk in deze sport, en dat is nog een understatement, weigerde ik om op te geven en deed heel de tocht mee zonder te klagen. De leerkrachten waren hier zo van onder de indruk dat ze mijn mama hierover aanspraken.

Ergens tijdens mijn schoolcarrière ben ik deze kant van mezelf vergeten. Tegen dat ik een jonge tiener was, had ik faalangst. De laatste graad van het middelbaar was ik een specialist geworden in het vermijden van een mogelijke faalervaring. Ik stelde het leren uit tot het laatste moment en presteerde net genoeg om niet te buizen. Zo kon ik niet teleurgesteld zijn in mijn resultaten.

Ik hield het allemaal veilig en voorspelbaar.

Wil je echter meer kunnen genieten, dan is het nodig om af en toe uit je comfortzone te komen en de confrontatie met falen aan te gaan.

Dit begon ik in te zien tijdens mijn schooljaar in het leger. Ja je leest het goed, het leger.

Na het middelbaar wist ik niet goed wat ik nu eigenlijk wou ‘worden’ in het leven. Ik ging voor wat ik kende en onbewust probeerde ik ook indruk te maken op mijn omgeving.

Ik was toen nog heel afhankelijk van de goedkeuring van anderen.

Met mijn 1m58 en wat mollige lichaamsbouw was ik nu niet precies de ideale kandidaat officier. Ik was echter geslaagd voor alle proeven en kon starten in een voorbereidend jaar.

Plots kwam ik in een heel competitieve en sportieve omgeving terecht. Ik liet me meesleuren en ging ver over mijn eigen grenzen heen. Zo ver dat mijn lichaam het letterlijk begaf. Tijdens een sportoefening ging ik door mijn linkerknie. Ik verbeet echter de pijn en bleef over mijn grenzen gaan.

Dat schooljaar was één van de zwaarste, maar ook één van leerrijkste jaren van mijn leven tot nu toe. Ik leerde dat ik nog altijd een doorzetter was en ik leerde ook falen.

Uiteindelijk had ik zoveel pijn aan mijn knie, dat ik niet anders kon dan de opleiding opgeven. Halfweg de opleiding werd ik geopereerd aan mijn knie en moest ik maanden revalideren. Desondanks deed ik het schooljaar uit, ook al wist ik dat ik niet verder ging gaan in de opleiding tot officier.

Dit was een heel bevrijdende ervaring. Ik ging de confrontatie met mijn angst om niet goed genoeg te zijn aan.  Wanneer je een angst in de ogen kijkt en er niet van wegrent, leer je dat die angst niet zo sterk is als ze lijkt.

Door openlijk toe te geven dat ik fysiek niet sterk genoeg was om de opleiding verder te zetten, verloor mijn faalangst macht. Ik leerde dat angst uiteindelijk maar een gevoel is en een gevoel is niet wie je bent.

Wanneer je het falen recht in de ogen kijkt, leer je wat  je de volgende keer beter kan doen. Je leert je slaagkansen  dus verhogen, door te falen.

 

Ik leerde mijn eigen weg gaan en koos een opleiding die echt bij mij past.

Ik leerde te investeren in mezelf en mezelf te waarderen zoals ik ben.

Ik leerde uitdagingen aan gaan, stap voor stap, en met respect voor mijn grenzen.

Ik leerde geduld hebben.

Ik leerde dat een ander zijn oordeel minder zwaar doorweegt dan mijn eigen oordeel over mezelf.

Ik leerde mezelf liever zien.

 

Dus durf te falen! Je leert jezelf beter kennen en zo dichter te komen bij wie jij echt bent!

 

Groeten,

 

Deborah