Het begin van mijn reis

geplaatst in: Uncategorized | 0

 

Tijdens mijn kinderjaren was ik een vrolijke en zelfverzekerde meid. Ik deed niet liever dan dansen en zingen. Ik genoot van het leven zonder mij al te veel vragen te stellen.

De eerste onzekerheden kwamen boven tijdens de prille tienerjaren. Het is voor iedereen een uitdagende periode. Je lichaam verandert, maar ook vanbinnen vindt een hele verandering plaats. Plots is niet alles meer zo vanzelfsprekend, het leven lijkt niet meer vanzelf te gaan. Met wat geluk heb je een goede vriendenkring die je door die ‘mossel nog vis ‘ jaren sleurt.

Zelfs met vrienden ontwikkel je onzekerheden, wordt die innerlijke criticus sterker. Het leven wordt erg intens ervaren. Het voelt vaak alsof je er alleen voor staat, terwijl 99% van alle tieners dit zo ervaren.

Als jongvolwassene blijven die onzekerheden aanwezig. Je ontwikkelt beetje per beetje meer inzicht in hoe het er in de ‘volwassen’ wereld aan toe gaat.
Als je een gevoelige adolescent als mij was, komt er nog de ontnuchterende ervaring bij hoe het er aan toe gaat in de wereld. Ik werd een idealistische adolescent die niet goed om kon gaan met onrechtvaardigheid in de wereld. Het voelde alsof alle leed, mijn leed was. Ook het leed van mijn dichte omgeving, voelde intens aan bij mij.

Ik had toen moeten beseffen dat ik hoogsensitief was, maar ik stelde me geen vragen. Tot op een punt ik een depressie kreeg.

Ik voelde me hier heel schuldig over, want ik had goede ouders en een stabiel gezin. Daarnaast had ik het gevoel dat ik faalde, dat ik mijn omgeving teleurstelde. Mijn zelfbeeld was zo goed als onbestaande. Gelukkig had ik op dat moment een vriendin die me met de feiten op de neus drukte en ouders die naar me luisterden. Vele tranen, gesprekken en therapie later kon ik de toekomst weer positief inzien. Zelfs toen had ik nog niet echt een goed inzicht in mijn hooggevoeligheid.

Het begin van dit besef kwam pas tijdens mijn studentenjaren. Na een verkeerde opleidingskeuze, startte ik in de opleiding bachelor in de toegepaste psychologie.

Hoe slecht ik mij voelde in het secundair onderwijs, zo goed voelde ik mij in het hoger. Ik had een goede vriendengroep en het studeren ging vlot en gemotiveerd. Ik leerde mijn hartsvriendin kennen. Ze opende voor mij de spirituele kant van het leven.

Na de bacheloropleiding deelde ik twee jaar een huis met haar en een andere vriendin. Deze twee jaar waren enorm leerrijk voor mij. Met ons drie hadden we veel plezier en ook de nodige moeilijke momenten.

Ik zou het iedereen aanraden om een periode samen te leven met vrienden. Je leert jezelf kennen op een andere manier dan de persoon die je in je gezin van oorsprong bent. Het is gewoon ook enorm leuk om de eerste ‘alleenwoon’ervaring te delen met mensen met wie je een goede band hebt.

Hoe spannend en bevrijdend alleen gaan wonen ook is, het is bij momenten ook wel beangstigend om niet meer onder ‘moeders vleugels’ te leven. Met behulp van deze twee vriendinnen, kreeg ik meer inzicht in mijn gevoeligheid en wat voor mij de zin van het leven is.

Ik investeerde ook in de opleiding tot oplossingsgerichte psychotherapeut en verdiepte me in mindfulness en yoga.

Door deze ervaring, was ik er klaar voor om te gaan samenwonen met mijn man. Het was pas met hem dat ik echt het gevoel had een eigen ‘thuis’ te hebben, zonder heimwee naar mijn gezin van oorsprong. Ik had een mooi evenwicht gevonden tussen zelfzorg en geven aan anderen. Ik kende mijn valkuilen en mijn sterktes.

Een paar jaar later werd ik voor de eerste keer moeder. Ik dacht dat ik mezelf best wel al veel tegengekomen was. Toen ik dat kleine wezentje voor de eerste keer in mijn armen had, besefte ik nog niet dat ik mijn grootste leermeester gekregen had.

Ondertussen heb ik twee leermeesters en is het opnieuw zoeken naar dat evenwicht tussen zelfzorg en geven.

Het enige zekere dat ik je kan meegeven is dat verandering de enige constante is in dit leven. Het leven is een continue zoektocht naar hoe je jezelf kan overgeven aan de verandering en er sterker kan uitkomen.

Het leven gebeurt Nu. Wanneer je jezelf durft aankijken en durft falen, om nadien weer op te staan, ervaar je het leven ten volle. Durven falen, is durven leven en jezelf verbeteren, maar dat is een thema voor een andere blog.

Groeten,

Deborah