Luisterkind is samenwerken in het kwadraat (artikel uit Spiegeldbeeld )

geplaatst in: Uncategorized | 0

december 2018 Spiegelbeeld | 55

Luisterkind is samenwerken in het kwadraat door Diana Van Beaumont

Pas wanneer we de mens als eigen persoon gaan waarnemen en gaan
accepteren dat ieder de antwoorden op elke willekeurige vraag in zichzelf heeft
zitten, kunnen we de hand reiken en de ander helpen op zijn of haar levenspad.
Luisterkindwerkers kijken en werken vanuit dat perspectief. Zij gaan niet uit van
hun eigen weten, zij gaan uit van de kracht van ieder mens met wie zij spreken.
Samenwerken is hierin het grote sleutelwoord.

Neem een willekeurig mens. Ieder mens heeft een eigen leven, een eigen manier van handelen, van vragen stellen, van werken, van zaken uitwerken.
Daarbij komt iedereen op zijn eigen manier ook de hobbels in het leven tegen. En daar is geen standaard handboek voor. Je kunt niet zeggen dat als iemand op een bepaalde
manier op iets reageert of handelt, dat er dan een standaard uitkomst is. Welke wegen er ook zijn, welke concrete problemen zich ook voordoen, er zijn soms ook situaties
waarbij men graag zou weten waarom iets niet lukt, waarom men stagneert, ziek wordt of zich ongelukkig voelt.

De gezondheidszorg leidt de mens en maakt de mens afhankelijk


De vraag naar de oorzaak van stagnatie, ziekte en dergelijke, geeft de mens aan dat hij het even niet meer weet. Het hoofd en het lichaam reageren wel. Beide beseffen dat het niet goed gaat, maar de vinger letterlijk op de zere plek leggen, lijkt maar niet te lukken. Wanneer de keuze valt op ondersteuning vanuit de gezondheidszorg, wordt er een scala aan standaardprocedures uitgevoerd. Eerst stap één. Dan door naar stap twee en zo verder. Alles lijkt vast te liggen in goed geordende mappen, boeken, protocollen, regels en wetten. Het aspect geld neemt hier een flinke plaats in. De mens wordt bij de hand genomen. De keuze wat de volgende stap is, wordt vaak door de behandelaar gemaakt.
Nagenoeg alles komt vanuit de beeldvorming van de behandelaar en diens eerder behaalde resultaten. Slaat de behandelingniet direct aan, dan gaan we door naar de volgende stap, en denvolgende en de volgende. De mens staat erbij, kijkt ernaar en
laat zich leiden. Ze stappen in molens die door anderen gedraaid worden, molens waar ze geen grip op hebben en waar ze soms lange tijd afhankelijk van zijn.


De mens mag het roer in eigen handen houden


Luisterkind draait deze rollen volledig om. Luisterkind vraagt. Luisterkind bepaalt niet, werkt niet naar eindbepalingen toe, laat de mens volledig het roer in eigen handen houden en heeft geen standaarden. Dat maakt dat de buitenstaander vaak wat vreemd tegen deze methode van werken aankijkt. Toch zien we door de jaren heen dat er gelukkig steeds meer besef komt dat de Luisterkind Methode de eerste stap is om te vernemen wat er daadwerkelijk bij de mens speelt. Dit los van welke buikgevoelens van ouders, handboeken, jarenlange studies van de zorgverlener of de uit de praktijk opgedane ervaringen van de docent.
De mens weet wat er speelt, maar door omstandigheden in het leven is er net een stap naast het pad gezet en kan hij of zij het niet meer zelf met het hoofd geregeld krijgen om weer terug te stappen. Hoe fijn is het dan dat er iemand is die je in rust de ruimte geeft om samen met jou te kijken hoe je zelf weer de voeten op het juiste pad krijgt. En dan ook nog op de manier zoals het jou het allerbeste past. We werken samen vanuit
de wetenschap dat degene met de hulpvraag zelf weet wat de oplossing is.

Op die diepere laag ligt de unieke basis van de mens


We kijken met de Luisterkind Methode naar de pure mens. We werken samen vanuit de wetenschap dat degene met de hulpvraag zelf weet wat de oplossing is. Hiervoor passeren we het hoofd van de ander en schakelen direct door naar een diepere laag van de mens. Het gevoel, de ziel, de innerlijke mens, net hoe je het zelf noemen wilt. Daar liggen alle antwoorden op alle vragen, op de probleemstukken, angsten en twijfels. Daar, op een diepere laag ligt de unieke basis van de mens, de rust, de zelfredzaamheid, de kwaliteit van het leven. Door omstandigheden is de mens dit even vergeten en wij maken de mens er weer bewust van.
We passeren het hoofd van de ander en schakelen direct door naar een diepere laag van de mens. We pretenderen met Luisterkind niet dat wij weten wat oorzaken zijn, of wat er nodig is om specifieke problemen te verhelpen. We werken juist samen met de mens in kwestie want die weet het wel, en wij helpen mee. Door deze instelling hoeven we als Luisterkindwerkers ook geen kennis van ziektebeelden, groeiontwikkelingen of diagnoses te hebben. Daar gaat het ons ook niet om. We willen de mens alleen de ruimte geven om vanuit die pure basis te vertellen wat er werkelijk aan de hand is, wat de oorzaak is van het disfunctioneren. Ongeacht hoe zich dat naar buiten toe laat zien.

Hoofd en hart mogen tijd krijgen om weer samen aan de slag te gaan.

We luisteren, stellen vragen en nemen de mens mee naar de kracht in zichzelf. We hebben hiervoor geen concrete afspraak op locatie nodig. Dat zou de mens alleen maar storen. Nieuwe omgeving, andere geluiden en geuren, wederom het verhaal vanuit het hoofd moeten vertellen tegen een wildvreemde persoon, reistijd, reiskosten. Het is niet nodig. Laat de mens in zijn of haar eigen omgeving, maak de belasting minimaal, geef
de ander de ruimte. We werken op afstand, in de energie. Niemand in onze praktijken en dus ook geen wachtkamers en strak afgebakende tijden in de agenda’s.
We werken vanuit een energielaag die tussen ons en de ander ontstaat en waarbij we toestemming krijgen om te luisteren, om de ander vragen te stellen en zo samen te kijken naar de problemen, de oorzaken en de oplossingen. Juist omdat we vanuit deze dieperliggende lagen contact hebben, kan het zijndat de boodschap, die van binnenuit gekomen is, het hoofd van de ontvanger nog niet raakt. Wat er verteld is, kan soms
maanden blijven liggen voor het hoofd accepteert wat er staat en er samen met het hart mee aan de slag wil. We weten niet op welk moment in het leven van de ander de Luisterkindafstemming binnenkomt. We weten niet in hoeverre de persoon ervoor openstaat om de boodschappen te kunnen lezen vanuit de eigen energie. Wij hebben het gesprek met de ander gevoerd, vragen gesteld, alles opgeschreven en naar de
ander gestuurd via de e-mail. Juist omdat alles op papier staat,geven we de ander de ruimte om hoofd en hart te laten werken. Dat kunnen wij als Luisterkindwerkers niet voor zedoen en ieder doet dat op eigen tijd en tempo.

We prikkelen met één afstemming het zelfoplossend vermogen van de mens

Dit is ook de reden waarom we bij de Luisterkind Methode maar één Luisterkind-afstemming hanteren. We hebben geen pakketten, geen lijn van minimaal vijf sessies, geen intake en eindrapporten. We halen zoveel mogelijk uit het ene contactmoment, zodat de mens ermee aan de slag kan wanneer dat het hem of haar schikt. We zien daarbij hoe het zelfoplossend vermogen van de mens in werking wordt gezet.
We laten de Luisterkind-afstemming volledig bij de ander, zodat die zelf kan zien welk stukje van de afstemming op dat moment past en uitgewerkt kan worden. We horen geregeld dat die ene Luisterkind-afstemming wel een jaar of soms wel langer meegaat. Iedere keer worden er nieuwe inzichten uitgehaald, stappen gezet, oplossingen doorgevoerd en worden er nieuwe resultaten geboekt. De mens mag investeren.
Investeren in datgene wat hij of zij tijdens de afstemming aangegeven heeft wat er nodig is om weer gelukkig te worden, op welk vlak in het leven dan ook.


Regulier en alternatief kunnen gericht doorpakken na een Luisterkind-afstemming


Door deze manier van werken kan de mens alles met ons bespreken. Ongeacht de klacht, de diagnose, het labeltje,de pijn, alle onderwerpen mogen tijdens een Luisterkindafstemming aan bod komen. Juist door deze enorme ruimte ontstaat er de mogelijkheid dat ouders, familieleden, de reguliere- of alternatieve zorg of onderwijs een aanvullende dienst kunnen leveren. Juist door deze pure eerste informatie van de mens kan er heel gericht ingezet worden met andere disciplines. Geen langdurig onderzoek waarbij vastgesteld moet gaan worden wat de onderliggende basis is van het
probleem, nee direct helder op papier wat er schort zodat er concreet kan worden doorgepakt. Minder belasting voor demens in kwestie en sneller doorpakken met meer nieuweklanten, terugdringen van de wachtlijsten en minderfinanciële druk voor de grote instanties. Op deze manier werkt Luisterkind niet alleen samen met de mens in kwestie, maar ook met de directe omgeving, zorg en onderwijs. Vanuit het oogpunt van Luisterkind is deze methode inzetbaar op ieder mens van iedere leeftijd. Jong en oud, pasgeboren of bejaard. Juist omdat we het hoofd en de letterlijke spraak passeren, maar doorpakken op een diepere laag waarbij we daar vernemen wat er schort, wordt deze methode ook met grote regelmaat ingezet bij mensen met een verstandelijke beperking, mensen in coma of mensen met dementie. Ook zij kunnen op deze manier aangeven wat ze graag willen, wat minder fijn is en ook wat goed gaat en waar ze blij van worden.

Luisterkind is samenwerken met iedereen

Tijdens een Luisterkind-afstemming gaan we niet alleen op zoek naar de oorzaak, maar luisteren we ook naar de handvatten, de route die de ander wil volgen om zich beter te gaan voelen. Hierbij wordt aansluitend aan de afstemming inzet gevraagd. Inzet van de persoon op wie is afgestemd, of inzet van mensen die de persoon in zijn of haar afstemming heeft aangegeven. Dit kunnen gezinsleden zijn maar ook mensen in de directe omgeving zoals de meester op school, begeleiders, opa’s en oma’s, collega’s op het werk of familieleden. We proberen tijdens de afstemming zoveel mogelijk samen met de ander het probleem te keren. Er is dan direct resultaat zichtbaar. Toch blijven er nagenoeg altijd punten van aandacht over, simpelweg omdat die meer aandacht vragen of een langer tijdsbestek in beslag nemen. Wordt er verder niets met die punten gedaan, dan is een terugval niet uitgesloten. Ook hier wordt weer samenwerking gevraagd. De Luisterkindwerker kan het niet alleen en wil het ook niet alleen. Het is de eerste pure informatie waarop alles aansluitend ingezet kan worden. En of de mens het vanuit daar verder oppakt of nog verdere ondersteuning vraagt, dat is de volgende stap. De eerste stap is zien wat er gaande is en horen wat er nodig is


Luisterkind past bij alles en iedereen

We zien dat de Luisterkind-afstemmingen met grote regelmaat meegenomen worden naar scholen, naar zorginstanties, naar praktijken en instellingen. Hoeveel duidelijker wil je het nog hebben, als de mens in een Luisterkind-afstemming al concreet heeft aangegeven wat er schort en wat er voor nodig is om het probleem te verhelpen? We zien ongekend veel positieve resultaten op enorm veel diverse problemen en vraagstukken. Of het nu gaat om slecht slapen, concentratieproblemen, angsten, onzekerheid, bedplassen, slecht eten, werkgerelateerde problemen, asociaal gedrag, dyslexie, eetstoornissen, lichamelijke ongemakken, verstoorde thuissituaties, verlegenheid, hooikoorts, eczeem of wat dan ook, Luisterkind kan en past bij alles en iedereen. Sinds 2012 heb ik een opleiding tot Luisterkindwerker opgestart, omdat ik meer mensen wil hebben die vanuit deze methode, die openheid, die puurheid naar de ander kunnen luisteren, die begrijpen hoe het werkt. Ik ontdekte dat de Luisterkind Methode door iedereen te leren is. We kunnen zo op deze manier met elkaar veel mensen een helpende hand bieden om het geluk weer terug te vinden. Om weer fijner in het leven te staan. Als Luisterkind daarin kan samenwerken met de ander dan zijn we met elkaar goed op weg. Op weg naar een fijner leven voor iedereen. En als de mens dat even niet meer alleen lukt, laat ons als Luisterkindwerkers dan die hand bieden, zodat de ander het aansluitend weer goed zelf kan voortzetten.



Luisterkindafstemming op Aarde

geplaatst in: Uncategorized | 0

De Aarde is meer dan die bol waarop wij leven. Ze is ook een levende entiteit die de verbinding met de mensen mist. Ze is een moederenergie die ons ondersteunt en wil zorgen voor het evenwicht op onze planeet. Hieronder kan je de Luisterkindafstemming lezen die ik mocht maken op onze mooie planeet Aarde.  

Wanneer ik me afstem op Aarde voel ik een koude rilling over mijn rug. Mijn vingertoppen voelen kil aan.  Het voelt wat verlaten en eenzaam aan.  Dieper naar de kern van Aarde wordt het warmer. Ze is veel meer dan tektonische platen en een vuurkern, ze ademt, ze leeft en ze praat.  

Het lijkt alsof wij haar niet horen, vandaar het kille gevoel. Ze houdt de boel draaiende helemaal alleen, maar daarvoor is ze niet bedoelt. Aarde komt naar voor als ze, maar eigenlijk is ze geslachtsloos, ze is. Voor ons, in mensentaal, leunt ze het meeste aan met ze, vandaar dat ze haar ook als vrouw toont.  

Ze is dus een levende entiteit, waarvan haar missie is om zorg te dragen, om alles in evenwicht te houden, dat evenwicht is wat zoek. Het lijkt soms wel alsof wij mensen een koptelefoon dragen en haar geroep buitensluiten. Ja geroep, ze roept naar ons, ze wil ons zo graag terug bij haar hebben. Ook al leven we op haar, leven we van haar, energetisch lijken we een afstand genomen te hebben. Ze lijkt wel een dood ding, dat er is, maar waar niet veel aandacht aan gegeven wordt. 

 Willen we als mensheid verder komen, dan is die verbinding met de aarde en de kosmos noodzakelijk. Ze moet er om lachen hoe hardnekkig we haar precies willen buitensluiten. Het is helemaal niet logisch, want we zijn een deel van haar, van de kosmos, van alles. Door haar buiten te sluiten, sluiten we onszelf buiten. Ze wil niets liever dan de verspreidende kilte stopzetten en deze vervangen door warmte, de warmte van Liefde. En niet in bezitterige menselijke liefde, in Liefde. De universele kracht die door alles en iedereen stroomt, die onvoorwaardelijke Liefde wil ze voor ons.  

Ons hoofd, dat ons best wel veel geleerd heeft, komt nu te veel tussen. We hebben te lang ons hoofd boven ons hart geplaatst. Dit zorgt voor een groot onevenwicht. En dat is nu duidelijker dan ooit. De klimaatverandering met alle gevolgen van dien, de conflicten in de wereld, de polarisatie, de angsten die we allen voelen. Wij mensen lijken graag te denken dat we in een welvarende beschaving leven, maar dit is niet zo. We maken dit onszelf wijs. Hoe kunnen we onszelf welvarend noemen, wanneer er nog zoveel onrecht is, zoveel honger en leed op de wereld. We kunnen de bedelaar op straat zelfs niet in de ogen kijken. We voelen ons meer waard dan anderen of zijn bang om te verliezen. Aarde begrijpt niet hoe we de medemens helpen kunnen aanvoelen als verliezen. De mens is niet een egoïstische soort van origine, we zijn zo geworden.  

Toch heeft ze hoop. Er zijn meer en meer mensen aan het wakker worden, de kinderen van nu gaan gebukt onder het verdriet van de wereld. Zoveel gevoelige zielen die hier zijn, naar hier gestuurd, gekomen om ons terug naar onze ultieme schoonheid van mensheid te brengen. Er is nog een lange weg te gaan, maar zo gaat het altijd. Laat je hierdoor niet ontmoedigen, de grootste kracht zit in de kleinste handelingen. Gandhi verwoordde het mooi, simpel en duidelijk. Wees de verandering die jij wilt zien in de wereld.  

Ze beseft dat het een hele stap in het duister is voor velen. Het kan voelen alsof we hier niet horen, dat we te gevoelig zijn, niet passen in de maatschappij. Dat komt omdat de huidige maatschappij ook niet het gepaste milieu is voor ons mensen. Ons hoofd mag terug naast ons hart komen te staan, hand in hand, als goede partners. En als je het moeilijk hebt in deze huidige maatschappij, weet dat dit niet aan jou ligt, maar aan je omgeving. En het mooie is dat deze omgeving aan het veranderen is. Dat komt mede door jou. Jij die je eigen unieke zelf bent. 

 Aarde wil dat we elk onze unieke kant omarmen en dat we onze talenten inzetten, hoe raar het soms ook kan lijken. Wij weten diep vanbinnen wat ons geluk brengt en dat is wanneer we volledig onszelf zijn en dit delen met de wereld. We zijn blind voor onze eigen schoonheid en kracht. Wij mensen moeten terug samenwerken, elkaar niet meer als concurrenten zien, elkaar steunen en helpen. In die verbinding ligt een wondermooie kracht die komt vanuit die universele Liefde. Hoe meer we van die kracht in werking zetten, hoe meer we terug in balans komen met de wereld, met Aarde.  

Vanaf het begin zingt Aarde al voor ons, om ons letterlijk bodem onder onze voeten te geven, een steun en toeverlaat. Ze zingt om te vertrouwen in onszelf, de kracht te voelen van de natuur, de verbinding die we hebben met alles in stand te houden. We kunnen haar lied terug horen, we moeten gewoon onze koptelefoon afzetten. Dit doe je door terug te gaan naar de natuur, zoek een groene plek op, loop op je blote voeten, knuffel een boom, bewonder de vogel die je komt groeten, voel hoe je voeten contact maken met de aarde, die wonderlijke verbinding zit in de kleine details, de kleine dagdagelijkse waarnemingen van de natuur. Aarde is onze thuis tijdens ons leven, behandel haar liefdevol en je krijgt veel liefde terug. Verzorg haar ook als een thuis.  

Dit kan voor vele wat wazig lijken, maar iedereen kan dit toepassen in zijn dagdagelijkse leven. Je zal versteld staan van alle signalen die je krijgt op een dag. Een vogel die fluit, een insect dat voorbijkruipt, het geluid van de regen op je dak, een regenboog, het gevoel van de zonnestralen op je huid, zand tussen je tenen, de aarde tussen je vingers bij het werken in de tuin, bloeiende bloemen, de wind door de takken van een boom, enzovoort. Iedereen maakt iets dergelijks mee op een dag en mag terug meer openstaan hiervoor, meer aandacht geven aan die kleine aardse dingen. Zo communiceert ze met ons en wij ook met haar. Je kan ook op de grond gaan liggen, in je huis of op een mooie dag in je tuin, en voel hoe ze ons draagt, ons wiegt, ons ondersteunt. Ze lijkt enkel ver weg, omdat wij geen tijd meer maken voor haar.  

Ons hart, het hart van de aarde, van het universum zijn allemaal Liefde en vanuit die Liefde is alles mogelijk. Wij, mensen, hebben onszelf gevangen gezet en kunnen onszelf ook terug bevrijden. Geef jezelf Liefde, geef je naaste Liefde, geef je huis Liefde, geef alles en iedereen om je heen Liefde. Vanuit die Liefde kan de wereld terug gaan bloeien. De Aarde is er klaar voor.  

Luisterkind luistert op 4 mei

geplaatst in: Uncategorized | 0

Zonet mogen luisteren naar een jongetje geboren en gestorven in oorlog

#Luisterkindluistertop4mei

Hij vroeg me dit stukje van de afstemming met jullie te delen…

Hij neemt me terug bij de hand en mee naar een plaats die dat licht en die speelsheid vertegenwoordigt. We zijn nu op een grote weide, ik zie nog veel kinderen om me heen. Kinderen van verschillende leeftijden die aan het lachen en spelen zijn. Ik zie kinderen spelen met een bal, in een kring, liggend bij elkaar, meisje die elkaars haar vlechten, jongens die ravotten.

De jongen kijkt met een grote lach om zich heen en dan hoor ik hem voor het eerste spreken, met zijn eigen stem. Dankzij jou heb ik de kracht gevonden om deze plaats te vinden. Dankzij jij en de anderen mensen die luisteren vandaag is deze mooie plaats ontstaan. Een grootse speelweide voor alle kinderen die nooit konden spelen, die nooit echt kind konden zijn. Alle kinderen, ook grote kinderen, hebben het nodig om te spelen. Hij geeft me nog een dikke knuffel en we zetten ons neer in het gras van de weide. Het is er zo mooi en zo vrij. De perfecte plaats om vrij te spelen in alle veiligheid.

Het is hier echt prachtig, zeg ik.
Ja hé, antwoord de jongen.
Het zou super zijn als alle kinderen in nood deze mooie veilige haven zouden kunnen vinden. Heb jij een idee hoe we hiervoor kunnen zorgen? Vraag ik de jongen.
Hij staat enthousiast recht en roept alle kinderen samen om in een grote kring te gaan staan.

Het duurt eventjes voordat iedereen er in staat.

Jij mag in het midden gaan staan zegt hij, samen met de andere luisterkindwerkers. Jullie gaan het licht vormen dat de kinderen gaat aantrekken zegt hij. Net zoals een vuurtoren. Jullie licht zal hen leiden naar deze plaats, waar ze toch even de vrijheid en speelsheid morgen ervaren die ze gemist hebben in hun leven.

Mijn collega’s en ik lachen, wat onwennig, naar elkaar. De kinderen rondom ons beginnen te zingen en te dansen om ons heen. Ze gaan sneller en sneller en wat een plezier. Ik merk op dat er een groot wit licht uit ons, de luisterkindwerkers, komt te stralen. Het wit licht bundelt zich samen en vormt een regenboogbrug in de lucht.

In de verte zie ik al kinderen die zich voor de brug verzamelen. De groep kinderen rondom ons heen begint deze kinderen zingend uit te nodigen. De kinderen aan de andere kan van de brug, komen in beweging.

Ik kijk in volle bewondering. De jongen maakt zich los uit de cirkel en komt naar me toe.
Deborah, zo mooi wat we samen neergezet hebben.
Ik ben wat ongerust dat wanneer de afstemming gedaan is, dit ook gedaan is.
Neen hoor lacht hij, kijk maar.

Ik kijk en zie uit iedere luisterkindwerker een lichtballon komen.
Die lichtballonnen zullen de brug in stand houden zolang het nodig is verzekert hij mij. En als er meer energie nodig is, dan maken we weer een cirkel en zingen we.
Oooh dat is mooi. Het zou jammer zijn moest deze mooie plaats ophouden met bestaan.
De wijze jongen lacht, alles is eindig hé, maar niet ongerust zijn deze plaats zal blijven bestaan zolang het nodig is.

Nogmaals bedankt Deborah en ook de andere luisterkindwerkers. Mijn mama had gelijk zei hij er is altijd hoop, licht en liefde.

Het vallen van het blad

geplaatst in: Uncategorized | 0

De herfst is gearriveerd. Vanaf dit seizoen heb ik de drang om me terug te trekken en thuis een warm nestje te maken.

De dagen lijken zwaarder en het vraagt meer energie om aan de de dag te beginnen. Tot een paar jaar geleden ging ik de strijd aan met dit gevoel van zwaarte. Ik negeerde mijn nood aan rust. Zonder dat ik het door had, was ik aan het strijden met mezelf en mijn natuurlijke behoeftes.

Tijdens een boswandeling kwam het besef dat ik een nutteloze strijd aan het voeren was. Terwijl ik keek naar het prachtige kleurenpalet van de herfst en het vallen van de bladeren begreep ik opeens het nut van dit seizoen. Ik moest lachen om mezelf en mijn onnozele strijd tegen wat eigenlijk normaal en zo nodig is.

De bomen hebben nood aan de herfst en de winter, om terug te kunnen stralen in de lente. Ze voeden zichzelf en rusten om de mooiste bladeren en bloesems tot leven te wekken. Vanbuiten lijkt het alsof de bomen niets doen, terwijl vanbinnen de rust de optimale groeikansen creëert voor de bladeren en bloesems.

Net zoals de bomen en planten, hebben wij ook nood aan rust en om de focus terug bij onszelf te brengen. Ook wij, mensen, hebben nood aan een herbronningsperiode. Zonder herbronning kunnen wij ons volle potentieel niet bereiken. Wil ik mezelf de optimale groeikansen bieden, dan is het een noodzaak om de tijd te nemen voor rust.  

Onze maatschappij is het belang van rust vergeten. De digitalisering en het internet maken het ons ook niet gemakkelijker. De verleiding om continue online en bezig te zijn is heel onweerstaanbaar.

Naast de druk van de maatschappij, voel ik ook de druk vanuit mezelf. Mijn innerlijke criticus is heel erg getalenteerd in me een schuldgevoel aanspreken.

Herken je volgende gedachten?

“Met nietsdoen kom je er niet”

“Komaan, het huishouden gaat zichzelf niet organiseren.”

“Wees eens niet zo lui.”

….

Ik zet nu volgende gedachten naast mijn innerlijke criticus.

“Vanuit rust, komt inspiratie.”

“Even pauze brengt meer efficiëntie.”

“Rust helpt mijn brein om betere verbindingen te maken en zo dus beter te leren werken.”

“Het lijkt alsof ik niets doe, maar vanbinnen ben ik bezig.”

“Wanneer ik voor mezelf zorg, zorg ik ook voor de ander.”

 

Af en toe moet ik er ook uit. Mezelf er aan herinneren dat niet alles grijs en nat is. Op droge dagen trek ik naar de natuur om te genieten van de prachtige kleuren en geuren van de natuur tijdens de herfst. Deze kleine uitstapjes helpen me herinneren aan de wijze les die ik kreeg van de bomen.

En niets zo gezellig als een tasje warme soep of kopje thee na een boswandeling.

 

Groeten,

 

Deborah

 

Luisterkind for life

geplaatst in: Uncategorized | 0

Vanaf 1 oktober tot 24 december doneer ik 10 euro per gemaakte luisterkindafstemming voor Humain vzw, want iedereen verdient het om gehoord te worden! Twijfelde je om een afstemming aan te vragen, dan is nu het moment om zowel jezelf als het goede doel, Humain vzw, een mooi cadeau te geven. Een afstemming kan zowel voor volwassenen als kinderen.

Meer info vind je op de pagina luisterkind.

 

Alvast bedankt!

 

 

Luisterkind - Deborah Claeys

Luisterkind in een paar minuten

geplaatst in: Uncategorized | 0

 

Hoe leg je luisterkind uit als je maar een paar minuten de tijd hebt?

 

Over deze vraag moesten mijn collega luisterkindwerkers en ikzelf nadenken op de Samenzijndag voor Luisterkindwerkers.

Geen eenvoudige vraag voor mij om te beantwoorden, laat staan om uit te leggen. Het was dus best een confronterende oefening.

 

Toch was deze vraag echt een cadeau voor mij. Ik ontdekte dat anderen ook sukkelden met deze vraag. Het is niet eenvoudig om iets uit te leggen dat je vooral ervaart en eigenlijk ook nog niet helemaal begrijpt.

 

Dankzij deze oefening en de steun van de andere luisterkindwerkers, waag ik me nu toch aan het beantwoorden van deze vraag hier op mijn blog.

 

Luisterkind is een liefdevolle en krachtige methode die me toestaat af te stemmen op een persoon via een foto, een naam en een geboortedatum. In de energie maken we contact en gaan we in ‘gesprek’ over de vragen die de persoon heeft. Ik luister naar wat de persoon wenst te vertellen. De persoon zelf geeft mogelijke oplossingen en handvaten voor de gestelde vragen. Een afstemming kan zowel bij volwassenen als kinderen en met allerlei vragen.  De afstemming gebeurt op afstand, dus het vraagt niet veel inspanning. De aanvrager ontvangt de afstemming in zijn mailbox.

 

Geen betere manier om iets te leren kennen, dan door het zelf te ervaren.

Ben je nieuwsgierig of het jou of je kind kan helpen?

Vraag een afstemming aan via het contactformulier op mijn site of via mail (deborahclaeyscoaching@gmail.com).

Durf jij falen?

geplaatst in: Uncategorized | 0

Durf jij falen? Of vermijdt je de kans op een mislukking liever?

Als jong kind was ik een echte durver. Ik deed  iets zonder veel na te denken en lukte iets niet, dan probeerde ik het tot het wel lukte.

Mijn mama heeft nog altijd een mooie herinnering van hoe een doorzetter ik was. In het 5de leerjaar gingen we op weekend naar de Ardennen. Tijdens dat weekend gingen we langlaufen. Dit was iets volledig nieuw voor mij. Ondanks dat ik niet uitblonk in deze sport, en dat is nog een understatement, weigerde ik om op te geven en deed heel de tocht mee zonder te klagen. De leerkrachten waren hier zo van onder de indruk dat ze mijn mama hierover aanspraken.

Ergens tijdens mijn schoolcarrière ben ik deze kant van mezelf vergeten. Tegen dat ik een jonge tiener was, had ik faalangst. De laatste graad van het middelbaar was ik een specialist geworden in het vermijden van een mogelijke faalervaring. Ik stelde het leren uit tot het laatste moment en presteerde net genoeg om niet te buizen. Zo kon ik niet teleurgesteld zijn in mijn resultaten.

Ik hield het allemaal veilig en voorspelbaar.

Wil je echter meer kunnen genieten, dan is het nodig om af en toe uit je comfortzone te komen en de confrontatie met falen aan te gaan.

Dit begon ik in te zien tijdens mijn schooljaar in het leger. Ja je leest het goed, het leger.

Na het middelbaar wist ik niet goed wat ik nu eigenlijk wou ‘worden’ in het leven. Ik ging voor wat ik kende en onbewust probeerde ik ook indruk te maken op mijn omgeving.

Ik was toen nog heel afhankelijk van de goedkeuring van anderen.

Met mijn 1m58 en wat mollige lichaamsbouw was ik nu niet precies de ideale kandidaat officier. Ik was echter geslaagd voor alle proeven en kon starten in een voorbereidend jaar.

Plots kwam ik in een heel competitieve en sportieve omgeving terecht. Ik liet me meesleuren en ging ver over mijn eigen grenzen heen. Zo ver dat mijn lichaam het letterlijk begaf. Tijdens een sportoefening ging ik door mijn linkerknie. Ik verbeet echter de pijn en bleef over mijn grenzen gaan.

Dat schooljaar was één van de zwaarste, maar ook één van leerrijkste jaren van mijn leven tot nu toe. Ik leerde dat ik nog altijd een doorzetter was en ik leerde ook falen.

Uiteindelijk had ik zoveel pijn aan mijn knie, dat ik niet anders kon dan de opleiding opgeven. Halfweg de opleiding werd ik geopereerd aan mijn knie en moest ik maanden revalideren. Desondanks deed ik het schooljaar uit, ook al wist ik dat ik niet verder ging gaan in de opleiding tot officier.

Dit was een heel bevrijdende ervaring. Ik ging de confrontatie met mijn angst om niet goed genoeg te zijn aan.  Wanneer je een angst in de ogen kijkt en er niet van wegrent, leer je dat die angst niet zo sterk is als ze lijkt.

Door openlijk toe te geven dat ik fysiek niet sterk genoeg was om de opleiding verder te zetten, verloor mijn faalangst macht. Ik leerde dat angst uiteindelijk maar een gevoel is en een gevoel is niet wie je bent.

Wanneer je het falen recht in de ogen kijkt, leer je wat  je de volgende keer beter kan doen. Je leert je slaagkansen  dus verhogen, door te falen.

 

Ik leerde mijn eigen weg gaan en koos een opleiding die echt bij mij past.

Ik leerde te investeren in mezelf en mezelf te waarderen zoals ik ben.

Ik leerde uitdagingen aan gaan, stap voor stap, en met respect voor mijn grenzen.

Ik leerde geduld hebben.

Ik leerde dat een ander zijn oordeel minder zwaar doorweegt dan mijn eigen oordeel over mezelf.

Ik leerde mezelf liever zien.

 

Dus durf te falen! Je leert jezelf beter kennen en zo dichter te komen bij wie jij echt bent!

 

Groeten,

 

Deborah

Het begin van mijn reis

geplaatst in: Uncategorized | 0

 

Tijdens mijn kinderjaren was ik een vrolijke en zelfverzekerde meid. Ik deed niet liever dan dansen en zingen. Ik genoot van het leven zonder mij al te veel vragen te stellen.

De eerste onzekerheden kwamen boven tijdens de prille tienerjaren. Het is voor iedereen een uitdagende periode. Je lichaam verandert, maar ook vanbinnen vindt een hele verandering plaats. Plots is niet alles meer zo vanzelfsprekend, het leven lijkt niet meer vanzelf te gaan. Met wat geluk heb je een goede vriendenkring die je door die ‘mossel nog vis ‘ jaren sleurt.

Zelfs met vrienden ontwikkel je onzekerheden, wordt die innerlijke criticus sterker. Het leven wordt erg intens ervaren. Het voelt vaak alsof je er alleen voor staat, terwijl 99% van alle tieners dit zo ervaren.

Als jongvolwassene blijven die onzekerheden aanwezig. Je ontwikkelt beetje per beetje meer inzicht in hoe het er in de ‘volwassen’ wereld aan toe gaat.
Als je een gevoelige adolescent als mij was, komt er nog de ontnuchterende ervaring bij hoe het er aan toe gaat in de wereld. Ik werd een idealistische adolescent die niet goed om kon gaan met onrechtvaardigheid in de wereld. Het voelde alsof alle leed, mijn leed was. Ook het leed van mijn dichte omgeving, voelde intens aan bij mij.

Ik had toen moeten beseffen dat ik hoogsensitief was, maar ik stelde me geen vragen. Tot op een punt ik een depressie kreeg.

Ik voelde me hier heel schuldig over, want ik had goede ouders en een stabiel gezin. Daarnaast had ik het gevoel dat ik faalde, dat ik mijn omgeving teleurstelde. Mijn zelfbeeld was zo goed als onbestaande. Gelukkig had ik op dat moment een vriendin die me met de feiten op de neus drukte en ouders die naar me luisterden. Vele tranen, gesprekken en therapie later kon ik de toekomst weer positief inzien. Zelfs toen had ik nog niet echt een goed inzicht in mijn hooggevoeligheid.

Het begin van dit besef kwam pas tijdens mijn studentenjaren. Na een verkeerde opleidingskeuze, startte ik in de opleiding bachelor in de toegepaste psychologie.

Hoe slecht ik mij voelde in het secundair onderwijs, zo goed voelde ik mij in het hoger. Ik had een goede vriendengroep en het studeren ging vlot en gemotiveerd. Ik leerde mijn hartsvriendin kennen. Ze opende voor mij de spirituele kant van het leven.

Na de bacheloropleiding deelde ik twee jaar een huis met haar en een andere vriendin. Deze twee jaar waren enorm leerrijk voor mij. Met ons drie hadden we veel plezier en ook de nodige moeilijke momenten.

Ik zou het iedereen aanraden om een periode samen te leven met vrienden. Je leert jezelf kennen op een andere manier dan de persoon die je in je gezin van oorsprong bent. Het is gewoon ook enorm leuk om de eerste ‘alleenwoon’ervaring te delen met mensen met wie je een goede band hebt.

Hoe spannend en bevrijdend alleen gaan wonen ook is, het is bij momenten ook wel beangstigend om niet meer onder ‘moeders vleugels’ te leven. Met behulp van deze twee vriendinnen, kreeg ik meer inzicht in mijn gevoeligheid en wat voor mij de zin van het leven is.

Ik investeerde ook in de opleiding tot oplossingsgerichte psychotherapeut en verdiepte me in mindfulness en yoga.

Door deze ervaring, was ik er klaar voor om te gaan samenwonen met mijn man. Het was pas met hem dat ik echt het gevoel had een eigen ‘thuis’ te hebben, zonder heimwee naar mijn gezin van oorsprong. Ik had een mooi evenwicht gevonden tussen zelfzorg en geven aan anderen. Ik kende mijn valkuilen en mijn sterktes.

Een paar jaar later werd ik voor de eerste keer moeder. Ik dacht dat ik mezelf best wel al veel tegengekomen was. Toen ik dat kleine wezentje voor de eerste keer in mijn armen had, besefte ik nog niet dat ik mijn grootste leermeester gekregen had.

Ondertussen heb ik twee leermeesters en is het opnieuw zoeken naar dat evenwicht tussen zelfzorg en geven.

Het enige zekere dat ik je kan meegeven is dat verandering de enige constante is in dit leven. Het leven is een continue zoektocht naar hoe je jezelf kan overgeven aan de verandering en er sterker kan uitkomen.

Het leven gebeurt Nu. Wanneer je jezelf durft aankijken en durft falen, om nadien weer op te staan, ervaar je het leven ten volle. Durven falen, is durven leven en jezelf verbeteren, maar dat is een thema voor een andere blog.

Groeten,

Deborah

In verbinding

geplaatst in: Blog, Uncategorized | 0

 

 

Toen ik van mezelf begon te houden,
zag ik in dat mijn onrust en emotioneel lijden signalen zijn,
dat ik niet leef in harmonie met mezelf.
Nu weet ik: dat is authenticiteit.

Toen ik van mezelf begon te houden,
begreep ik dat ik altijd op het juiste moment op de juiste plek ben
en dat alles gebeurt op precies het juiste moment
ik kan dus rustig zijn
Nu weet ik: dat is zelfvertrouwen

Toen ik van mezelf begon te houden,
verlangde ik niet langer naar een ander leven

Charlie Chaplin

 

Iedere dag zijn we in verbinding, bewust en onbewust.

In verbinding in ons hoofd. Onze hersenen verwerken continue informatie.

In verbinding met onze familie en vrienden en zelf met onbekenden dankzij de sociale media en het wereldwijde web.

De belangrijkste verbinding, de verbinding met onszelf, wordt echter vaak vergeten. Een beter gekend woord voor in verbinding staan met jezelf, is zelfzorg. We zorgen niet zo goed voor onszelf. We vinden ontelbare excuses uit om niet naar onszelf te moeten kijken.

Hoe komt het dat we de belangrijkste persoon in ons leven, onszelf, zo makkelijk vergeten? Hoe doe je dat voor jezelf zorgen?

 

Charlie Chaplin schreef er een prachtig gedicht over toen hij 70 werd. Ik heb echter geen zin om tot mijn 70 te wachten om mezelf graag te zien en eindelijk te zorgen voor mezelf.

Moest het zo evident zijn, zouden er geen ontelbare cursussen rond zelfzorg en zelfliefde zijn. Die cursussen zijn ook mogelijke valkuilen. Een excuus om je achter te verstoppen. Een manier om jezelf te overtuigen dat je aan jezelf werkt.
Ik beweer niet dat die cursussen weggesmeten geld zijn, zeker niet. Zo volgde ik ook een Mindfulnesstraining van 8 weken. En het werkt echt! Ik geloof ook in dergelijke cursussen. Wat mij opvalt, is echter hoe moeilijk het is om de aangeleerde methodes en gevonden inzichten te blijven toepassen na de cursus. Ik geloof ook dat ik zeker niet de enige ben die het hier moeilijk mee heeft.

 

Het vraagt veel zelfdiscipline om bewust bezig te blijven met zorgen voor jezelf. Mijn hooggevoeligheid maakt het mij ook niet simpel, terwijl ik het misschien meer nodig heb dan anderen. Ik geef ook toe dat het beangstigend kan zijn om naar jezelf te kijken. Het is eenvoudiger om tijd en energie aan andere personen of andere zaken (zoals televisie en facebook) te besteden.

 

Een simpel antwoord op de voorgaande vragen kan ik je niet bieden. Net zoals er miljarden mensen zijn, zijn er ook evenveel mogelijke antwoorden. Met deze blog hoop ik om je te inspireren en samen de (her)ontdekking van de verbinding met onszelf te ervaren.

Groeten,

Deborah